انسان به نوعی دو موجودیت دارد.. روحی و جسمی.. تفکراتش هم با اینکه موجودیتی ذهنی و غیر مادی است در همین دو دسته ی روحانی و جسمانی قابل تقسیم است.. به نظر من اما هنرمندها به طور ویژه ای دو روح دارند.. روحی که ما می فهمیم و این سندی بر وجود و موجودیت آن است و معمولاْ از مطالعه و مواجهه ما با آثار آنها حسش می کنیم.. و روحی که مثل بقیه آدم ها دارد و با آن زندگی می کند... روح اولی به راحتی قابل احضار است.. با هربار مواجهه با آثار هنرمند..  می خوام الان روح مرحوم حسین پناهی رو احضار کنم که نوشته های ساده اش خلوتی دوست داشتنی و خاصی در ذهن ایجاد می کند.. ساده و کودکانه و آرامش بخش..

.. بیراهه رفته بودم

آن شب

دستم را گرفته بود و می کشید

زین بعد همه عمرم را بیراهه خواهم رفت

 

روح دومش شاد..